Hayata Özgü

Babam - Kızım

2011-04-05T11:29:00.002+03:00

eğer bir gün,
bir kızım olursa
o da,
benim sevdiğim gibi babamı
sevsin isterim babasını
bir şarkıda, bir şiirde
gözleri dolsun isterim.

Unutulan 3 yıl

2011-03-02T16:39:00.002+02:00

Farkettim ki insanoğlu aslında hayatının en önemli dönemi olan 0-3 yaş arasını hatırlamıyor. Oysa bu yaşlar en masum olduğumuz ve en çok şeyi hiç birşey bilmeden öğrendiğimiz yaşlar.

Yeni doğmuş bir bebeği elinize aldığınıza ne hissedersiniz? Sevgi, koruma, saflık... Peki ya o bebek ne hisseder? Bunu bilebilir miyiz? Hiç birimiz bir doktor, bir hemşire hatta ve hatta annemiz bizi ilk kucağına aldığında ne hissettiğimizi hatırlamıyoruz. İlk ağladığımızda ne hissedip ağladığımızı da hatırlamıyoruz. İlk açlığı nasıl hissettiğimizi, ilk gülücüğü nasıl öğrendiğimizi... İlk kez uyuyup ilk kez uyandığımızda farkettiklerimizi bilmiyoruz.

Oysa şimdi dünyayı geziyoruz, kitaplar okuyoruz, dersler alıyoruz, beceriler kazanıyoruz. Bütün bunlara rağmen halen o bebek halimizi bilemiyoruz.

Kimbilir çocuk sahibi olma içgüdümüz bundan kaynaklanıyordur belki de. Yeni doğanda kendimizi bulmaya çalışmaktır. Onun savunmasızlığında kedini savunmaktır.

Şimdi bir fırsatım olsa mesela bu 3 yılı hatırlamak için. Doğduğum günden 3 yaşıma gelene dek her günümü hatırlasam. Bu muhteşem bir şey olurdu sanıyorum. Annemim çaresizliğini bilsem, benim saflığımı görsem... Babamın korkularını, ablamın merakını anlasam... Bugün çok daha başka bir insan olurdum eminin. Bugün başka bir dünya olurdu.

Yaşamayı öğrenirken

2011-01-31T11:19:00.001+02:00

Sadece yaşamayı öğreniyoruz aslında. İlk önce nefes alarak öğrenyoruz ve ağlayarak. İlk sütü emerek öğreniyoruz sonra. Çok geçmiyor yürüyerek ve konuşarak öğreniyoruz bu hayatı yaşamayı.

Büyüyoruz. Okuyarak ve hatta yazarak, yaşamayı öğrenmeye başlıyoruz. Daha fazla ve daha hızlı... Bu yüzden hızlanıyor zaman. Zamana karşı yaşamayı da öğreniyoruz bir zaman sonra.

Severek, özleyerek ve hatta kızarak yaşamayı öğreniyoruz geçen zamanda. Hasretler, ayrılıklar, kırıklıklar, aldatmalar, aldanmalar, kaybetmeler. Tüm bunlarla birlikte nasıl yaşanır öğreniyoruz biz insanlar. Öyle ki; yalanla bile öğreniyoruz.

Kimimiz yeni bir hayat dünyaya getirerek öğrenmeye devam ediyor. Ona da öğretebileceğini sanıyor. Öyle umuyor. Ama hiç bir yaşam ona öğretmek istediklerimizle öğrenmiyor yaşamayı.

Uykuda öğreniyoruz nasıl yaşanır. Rüyalarda kimi zaman. Öyle iyi öğreniyoruz ki bu yaşamı; sabah uyanacağımızı bilmeden saatin alarmını kuruyoruz. Ajanda tutuyoruz ileri tarihlere not düşerek.

Bir vakit sonra hastalıklarla tanışıyoruz ve onlarla yaşamı öğreniyoruz. İlaçlarla, tahlillerle, tedavilerle nasıl bu hayatta kalırız, öğreniyoruz bir bir.

Ve biz buna yaşamak diyoruz.

Oysa hepimiz, birçok şeyi öğrenemeden çekip gidiyoruz.

Telaşe

2011-01-25T14:33:00.001+02:00

Yeni türkü sahnede. Aklımda gençlik telaşı. Boşvermiş dans ediyorum.

Hava ılık. Bahar.

Sarhoş değilim, tüy gibi yüreğim. Savruluyor oradan oraya.

Hala masallar var. Kahkahalar hesapsız.

En güzel zamanım. Daha 19. Taptaze.

O gece söylemediniz ya; mümkün mü artık dönmek?

YazarNotu: Uzun zaman sonra tekrar form tutma çabası :)

Ne oldu ne bitti?

2010-12-31T12:34:00.001+02:00

Bir telaş başlamıştık 2010’a. Neler oldu neler... uzun ve heyecanlı bir seneydi. Nasıl geçti anlamadım bile. Şöyle bir hatırlamak istedim sadece.

Herşey normal başlamıştı. Ta ki benim dinmek bilmeyen başağrılarım ve düşmeyen tansiyonumla acile gidene kadar. Yediğim iğne ve ilaçların etkisiyle biraz hafiflemiş olsa da, yapılan tetkikler ve tansiyon takibinin sonunda ilaca başlamam gerektiğine karar verdi doktorum. 2010 yeni bir hastalıkla başladı benim için. Hiper tansiyon...

Ocak böyle biterken, şubat mart geçerken benim bitmek bilmeyen okulumun ve tüm enerjimi alan işimin arasında çırpınırken geçiyordu zaman. Oysa nisanda sevdicek askere gidecekti. Tam biz bunları hesaplarken, araya güzel bir gelişme eklendi ve ailemle tanıştı benim sevgilim.

Ayrılık mevsimi değildi ilkbahar hiç bi zaman. Ama bu yıl sonbaharla takas ettiler işte. Ha oldu ha olacak derken, Sevdicek jandarma oldu Antep’te. Kısa dönem olmasına sevinirken, uzak olmasına üzülüyordum. Sonra, neyse ki kısa dönem diye yine kendimi avutmayı öğrendim. Yine de 6 ay nasıl geçecekti?

Öte yandan hayat akıyordu, durduramıyordum. Zaten durdurmaktan ziyade bir an önce geçmesini diliyordum. Öyle böyle derken, Mayıs geldi ve artık GYTE’de son sınavlarıma girdim. Bitmişti artık. İnanması güç ama bitmişti. Bir kabustan uyanmıştım adeta. Bu kadar yıpratıcı olmasaydı keşke diye düşündüysem de sonra boşverdim. Bitti ya işte. Mezun oldum sonunda.

Yağmurlarla geçen haziran, GYTE için bir felaket oldu. Su basan kampüste hayat durdu. Sadece mezun olanları çağırdıkları ve beni kendi dönemimle katılmaktan mahrum ettikleri mezuniyet töreni de böylece iptal oldu. Dürüst olmak gerekirse, her ne kadar üzülsem de “Ahımı aldın GYTE” demekten kendimi alamadım. Böylelikle lisans defterini de kapamış oldum.

Sevdiceğin yolunu beklemeye devam ederken, tüm bu yoğunluklar biraz olsun kafamı meşgul ediyordu. Ama yetinemeyen bi insan olduğum için İngilizce kursuna başladım sanki bilmiyormuşum gibi. Yaz aylarının boşluğunu değerlendirmiş oldum aslında. Haziran temmuz ağustos sıcaklarında yeni arkadaşlar edindim ve WSI’nin keyfini çıkardım.

Bu esnada Ağustos sonuna doğru iş yerinde de beklenmedik gelişmeler oldu. Tam toruldum artık diyorken, bu iş beni sıkıyor derken enteresan bi şekilde IBM tarafında işten çıkarıldığımı öğrendim. Hani bi şaşırdım ama üzüldüm desem yalan söylerim. Omzuma çöreklenen yük kalkmıştı bi anda. IBM’den ofise döndüğümde ise sevgili patronlarım benimle çalışmaya devam edebileceklerini söylediler. Bir yer kapanırken bir yer açılıyordu. Hayat böyleydi ve beni benden daha iyi düşünen birinin yukardan gülümsediğini anımsıyordum ben.

Hayatı boyunca büyük konuşmuş olmaktan ağzı yanan ben “Şu okul bitsin daha başka bişey yapmam” demiştim ya, olmadı. Olamadı. Master programlarını araştırmaya koyuldum ve Yeditepe Üniversitesinde açılan Bilgi ve İnovasyon Yönetimi bölümünü keşfetmemle kararlarım değişti. Bu bölüme girmeliydim. Evrakları diplomayı hazırlayıp başvurumu yaptım. Mülakata gittiğimde Aykut hoca ile yaptığımız görüşme beni bir kez daha doğru yerde olduğuma ikna etti ve kaydımı yaptırdım.

Öte yandan tekrar okulun başlayacak olması pek gündemimde değildi. Zira artık eylül gelmişti ve bu sefer sonbahar kavuşma mevsimi olacaktı. Günler bir birini kovaladı. Nihayet o gün geldi. Sanki hiç gitmemişti. Sanki 6 ay geçmemişti. Tüm özlem ve hüzün silindi yeniden elini tutunca. İşte şimdi hayat daha bir gülümsedi bana. Bitmişti artık. Ve bir daha olmayacaktı.

Ben yine okul-iş arası mekik dokurken, sevdicek de iş bakmaya başladı. Görüşmelere gidiyor ama olumlu ya da olmsuz bir cevap alamıyorduk. Ekim ayı başlarında dedemler Ankara’ya dönmeden önce onlar da Dinçer’le tanışmak istediler. Bizim evde toplandık ve hep beraber oturduk, sohbet ettik, yemekler yedik. Bu güzel akşamın sonunda dedemlerden de olumlu izlenimler almış olmanın mutluluğunu tattık.

Ve aralığın bu son günlerinde, benim canım dostlarım Tuğçem ve Hafizem İstanbul’a geldiler. Hem de bu sefer yanlarında sevdicekleriyle birilkte. İlk kez 6 kişi olmuştuk. Bu yıl hepimize uğur getirmişti anlaşılan.

Bugün 2010’un son günü. Aslında son gün diye bir şey yok ya, formaliteden işte. Yarın yine kaldığı yerden devam edecek hayat. Bakalım 2011 neler getircek bizlere...

Tahterevalli Dünya@Facebook

2010-10-26T13:16:00.000+03:00

Facebook sayfasından yeni fotoğraflar, şarkılar, videolar ve yazılarla paylaşıma devam ediyorummmmm!!!!!!!!

Takip etmek için:

Tahterevalli Dünya@Facebook

Sen Gidiyorsun

2010-08-31T10:36:00.000+03:00

Adamlar bi şarkı yapmışlar. Adını da 'Sen gidiyorsun' koymuşlar. 5 ay dayandım. Sonunda dönmene az kaldı nasıl olsa diye dinledim bugün.

Sanki sen daha yeni gidiyormuşsun gibi.. Kalbim sıkıştı.. Halbuki geleceksin şunun şurası kaç gün sonra. Onca zaman geçmişti halbuki. Alışmıştım biraz da olsa. Gittiğini unutmuş, geleceğini hayal ediyordum. Daha dün gitmişsin gibi ellerim dolaştı birbirine, ne yapsam bilemedim. Sustum kaldım öylece.
Şimdi bir ricam var bu bir grup insandan, 'sen geliyorsun' diye bir şarkı yapıp gönlümü alsınlar. Ya da ben gidip bir kutu gripin alayım...

Hayata Savaş

2010-07-23T16:35:00.002+03:00

yazın kışı, kışın yazı özlüyorum.
son baharda ilkbaharı, ilkbaharda sonbaharı...
dört mevsim dönüyor ömrümde.
ben özlemlerle sarmalanıyorum.
karda güneş, güneşte buz arıyorum.
her aradığım bir de ince çizgi bırakıyor artık yavaş yavaş.
hayat dediğim, hiç bitmeyen bir savaş.

Süslü Hüzün

2010-06-28T11:10:00.000+03:00

Süslü hüzün benimkisi. Pamuklara sarılmış, mis kokulara bulanmış. Taptaze duşa almış, saçları taranmış. Yanaklarımda allık, pembe rujum eksik olmaz. Çantası kolunda; otobüsler, kapılar, masalar, insanlar, telefonlar, klavyedeki tuşlar, bir fincan kahve, kartlar, şifreler, arabalar, kornalar ve toz bulutu.

Hergün uyanıp adını anıyorum, kalkıp hazırlanıyorum. En güzelini yapıyorum, sanki senin yanına geliyormuşum gibi. Yürüdüğümüz yollarda elimi tutuyorsun. Sahilden geçerken yanına çağırıyorsun bisikletinle. Ve dondurma yiyoruz birlikte.

Bazen kızıyorsun bana yüzüm asık olduğunda, gel buraya diyorsun. Sen bilmiyorsun. Yemeğim, yatağım, hırkam senin gölgen gibi. Sana bakar gibi bakıyorum kendime. Duvardaki aynanın senin fotoğrafın olduğunu bilmiyorlar. Ben biliyorum, her baktığımda. Onlar görmüyorlar, göremezler de. Ben görüyorum.

Şimdi gözyaşlarım süslerimi bozuyor ya, sen çok gülüyorsun bu çocuğa. Sarılıp öpüyorsun gözyaşlarımdan. Hem süsüm dağılıyor, hem hüznüm.

İsraili Boykot Ederken

2010-05-31T21:10:00.001+03:00

Tüm ülke bir oldu İsrail’i kınıyoruz.

İsrail asıllı ürünleri boykot ediyoruz.

Öyle mi?

Buna göre benim işten ayrılmam gerekiyor. Bana ayda 2.500 tl verecek yeni bir iş bulurlarsa neden olmasın.

Mesela ülkemin güzel yatırımcıları iyi eğitim veren üniversiteler yapsa,

Eğitim çağındaki gençlere daha çok olanaklar tanısa.

Araştırma, öğrenme, sorgulama ve geliştirme imkanı verse.

Ve daha çok iş verse. Daha çok üretse. Cebine doldurup, yurtdışına kaçırmasa paraları.

Başbakan her üniveriste mezunu iş bulacak diye bir kural yok demese.

Doğuda eğitimden bi haber gençler, beyni sulanıp dağa çıkarılmasa,

Mesela yüzümüzü biraz kendimize dönsek,

Ben kendime, aileme ve geleceğime sahip çıkmak zorundayken çalıştığımın karşılığını alsam.

Sağlık sigortam varken bile devlet hastanelerinde sürünmesek.

Doktorlar yabancı ortaklı hastanleri tercih etmek yerine, kendileri hastaneler kursalar.

Amaçları ülke insanına hizmet etmek olsa. Bıçak parası almasalar.

Ben evime dönerken her akşam otobüste hayati tehlike yaşamasam. Koli değil de insan taşıdığını bilen bir ulaşım sistemimiz olsa.

Dünya üzerinde keşfedilecek onlarca şey varken, daha iyi bir silah yapmayı keşfetmekten vazgeçseler.

İşte o zaman bütün bu ürünleri kullanmaktan vazgeçer, işten de ayrılırım.

Dünyayı kurtarmaya değil, önce kendi vatanımızı korumaya ve gerekiyorsa kurtarmaya ihtiyacımız olduğunu düşünüyorum.

İsraili boykot edip, bu ürünleri kullanmayacaklara saygım sonsuz. Amacın bir tepki vermek olduğu aşikar. Ancak bir sonuca varacak tepkiler verilmedikçe, bu dünya düzeni değişmez.

Ta ki güneş batıdan doğuncaya kadar…

Büyümeyen sevgilin

2010-05-09T23:05:00.009+03:00

Senin yanında kendimi öyle benmişim gibi hissediyorum ki, anlayamazsın. Ne konuşmaktan ne de susmaktan çekiniyorum. Ne gülmekten ne de ağlamaktan...

Şimdi yanımda değilsin ya, sanki ben ben değilim. Sanki zincire vurulmuş bir yanım. Anahtarlarım sende saklı. Biliyorum, gelip dokunacaksın avcuma. Tüm kilitler, tüm kapılar ve tüm saklanmışlıklar dökülecek önüne.

Bir ben duracağım karşında; senin büyümeyen sevgilin.

Bana yadigar olsun...

2010-03-22T23:49:00.000+02:00

Deli adam sahilde yürüyordu. Kimse umurunda değildi ya, ondandı içli içli şarkı söylemesi. Bize göre deliydi. Ya kendine göre? Öyle pasaklı, pis bir adam da değildi. Ceket giymiş üzerine güzelce, sadece saçları rüzgârda karışmış biraz.

Ne beni ne seni ne de başkasını görüyordu gözleri. Başka bir dünyadaydı. Bizden farklıydı. Şarkı söylüyordu çatallı sesiyle. Bağıra bağıra! Önce uzaktan geldi sesi, anlaşılmıyordu pek söyledikleri. Biraz daha yakınlaşınca içinden kopan haykırışın sesine karıştığı fark ediliyordu. Sahilde yürüyordu kendi halinde. O şarkı söylerken, yanından gelip geçenler bu tuhaf adama bakıyorlardı. Anlamıyorlardı.

Sözler git gide netleşiyordu...

Gün batarken, yüzümüz denize dönük bu deli adamın şarkısına kulak kabarttık.

Kim bilir içinde ne anılar ağlıyordu?

Amca yine söylüyordu:

Ne çare ayırdı felek...

Kalplerimiz bir olsun.

İpek saçından bir tel ver,

Bana yadigâr olsun…

Dinlemek için: Adanın Yeşil Çamları

Kuş

2010-01-27T17:35:00.004+02:00

"Hiç kimsenin kafesine

Koyamayacağı bir kuş;

Kaçmasını öylesine
Uçmasını böylesine
Unutmuş.

Bir insan sesine

Gelip konmuş."

Özdemir Asaf

Sevdiğim şiirlere

2010-01-08T23:05:00.001+02:00

Şiir yazmak gelir bazen içimden, Cemal Süreya gibi. Okurum bir kaç dizesini, vazgeçerim. Karalasam da birkaç satır, bilirim olmaz onunkiler gibi. Sonra "Kızım daha 100 fırın ekmek yemen lazım." derim kendime. Sen kimsin ki, onun gibi şiir yazacaksın.

Zaman geçer, şiir yazmak gelir içimden. Özdemir Asaf gibi. Kelimeleri yoğurmak ister canım. Anlamları karıştırmak... Belki kafa karıştırmak... Oysa bir tek dizesini okumak kırar tüm hevesimi: "Gelmesen önemli değil, gelsen önemli olurdu.". "Hadi oradan, sen de!" savurur dilim, şiir ne kelime!?

Zaman olur, bir isme şiir yazmak isterim. En güzelini yazmıştır oysa Attila İlhan: "Aysel git başımdan!". Yine okur yine sevinirim, üzülürken yazamadığım şiirlere...

Bir tek mısra yazamam, dörtlükler şöyle dursun. Okuduklarım yanında benim ki deli cesareti. Hep eksik, hep yarım... Cümleleri tamamlayamam. İçim-dışım şiir olsa kaç yazar. Ben şair olamam!

Bir ömür, dört mevsim

2009-12-23T23:44:00.001+02:00

Değerli okuyucu; http://www.youtube.com/watch?v=cVuh1Ymve2I eşliğinde okumanız tavsiye olunur.

Aldığım nefeste aşk olmalı, anladım. Kısacık hayatım var, ne zaman bitecek bilmediğim. Bir şey uğruna harcayacaksam günlerimi aşk uğruna harcamalıyım. Kalbimdeki güzellikler için savaşmalıyım. Gerisi boş, bomboş!

Hangi vaat daha mutlu edebilir insanı, ölene dek sevgiyle dolu bakan gözlerden başka? Ya da başka hangi savaş bir savaşçının ruhunu göklere çıkarabilir, aşk için savaşmak dururken? Hangi rüya daha güzeldir ki sevgiliyi gördüğünden? En güzel şiirleri yazdırır ya da en güzel şarkıları besteletir ya aşk, asırlardır bitmemiştir bu yüzden. Taparcasına ruhunu teslim etmektir asıl öğretisi. Kendinden başka birini sevebilmektir, tüm benliğindeki bencilliğine rağmen.

Başka ne var ki uğruna yolunda gidilecek? Hangi ideoloji daha güçlü olabilmiştir aşktan, aşk uğruna vazgeçilebilirken hepsinden? Sabah gün ağarırken sevdiğini düşler insan, güneş onun üzerine doğsun ister. Korkularını silmek ister ya insan, bazen kendini korkutur bu yüzden. Bir tren garında, bir havaalanında ve bir saçak altında en yoğun kokusunu salar aşk. Sonbaharda yağmur altındaki şemsiye biraz daha yaklaştırır, kışın ise yanan sobanın kor ateşi. Ve bahar geldiğinde ılık rüzgâr kokusunu taşır 100 metreden, yazın sıcağı ise içinde kıpırdayan ne varsa kaynatır doruklarda. Başka hangi tat dört mevsim bu denli tutkulu bir haz verebilir insana?

Bu çekilmez dünyada yaşamak için bir sebep varsa, aşktır. Her gücü serer ayaklar altına. Bir tek aşk, insanı kılıç kadar keskin ve bir fırtına kadar güçlü savurur oradan oraya. Bir hippi gibi yaşamak yürek ister; yalnızca barış ve aşk istemek. Bir karavana sığdırabilirsin hayatını ve hayallerini aşk uğruna. Bedevi olabilirsin çöllerde ya da buzullarda. Yüreğini saran aşka ulaşmak için harcayabilirsin her şeyini. Bir tek aşk için harcanmalıdır…

Ve ömrünü uğruna adayabilmek için cesaretten fazlası gerekir. Ve bazen yoldan bile çıkmak gerekir!

Habil öldü, günahlar da onunla gömüldü

2009-10-30T16:23:00.008+02:00

Bazı şeyler evrenseldir. Mesela müzik. Sözlerini anlamaya ihtiyaç duymayız çok zaman. Hüzünlenebiliriz bir tınısında gitarın ya da coşabiliriz sadece ritminde. Öyle ya, kırmızı güller aşkı çağırır nerede olursak olalım. Sevgiliye uzatılan bir davettir buketteki. Ve ağlamak da tüm dünyada aynıdır. Her bebeğin doğumunda duyulan o ses ve ölenin ardından akan yaşlar... Mutluluk ve hüznün kesişim noktası ağlamak.

Evrendeki bunca ortak duyguyu paylaşmamıza rağmen hala insanların arasındaki uçurumları anlayabilmek öylesine zor ki. Aynı dili konuşup, anlaşamamak, aynı evde yaşayıp birbirini tanımamak... Milyonlarca insan varken evrende, paylaşacak kimse bulamamak... Bütün bunların sebebini merak eder dururum işte. Neden çabalamadığımızı ve bu kadar bencil olduğumuzu anlamaya çalışırım. Maddi hiç bir sebebe dayanmadığına eminim bu yoksunluğun, izole edilmişliğin. Belki bu içgüdüsel anlaşmazlığın suçlusu kardeşini öldüren Kabil’den kaynaklıdır. Habil gerçekten ölmüştür belki de. Onunla birlikte yeryüzünden silinmiştir iyilikler. Bunca evrensel paylaşım karşısında; dünyanın her kıtasına yayılmış, yağmalamış ve hala mutlu olamamış insanlığın bu kadar kökten bir dayanağı olmalı bencilliğine.

7 nota ile sonsuz bir ortak dile sahipken, anlamamak ve anlatamamak evrimleşirken kaybettiğimiz bir gen mi acaba? Ancak Havva ile Adem o ilk elmayı yediğinde kaybolmuş olmalı ki, biz hala deniz altındaki yunusların çığlıklarını deşifre ederken en yakınımızdaki insanın acılarını ve sevinçlerini paylaşamıyoruz. Hiç olmayan bir algı ile yaşamaya çalışıyoruz. Kapattığımız kapılarımıza yetmezmiş gibi kilitler takıyoruz. Biri gelip içimizdeki Kabil’i görmesin diye, her sabah Habil maskesini takıyoruz açmadan önce kapılarımızı. Yolda yanından geçtiğimiz çocuğa gülümsüyoruz bazen, daha inandırıcı olmak için. Kendimizi hergün daha çok kandırıyoruz büyüdüğümüzü düşünerek. Oysa yeni doğmuş bir bebekten daha büyük değiliz, toprağa daha yakın değiliz.

Evrensel olan son birşey daha var: kutsal inançlar. Paylaştığımız tek ortak noktamız bu. Daha gerçek bir dayanağımız yok bundan başka. Çünkü sorgulamak gerekmiyor. Kutsal inançların yaptırımına öylesine muhtacız ki; affediciliğin sonsuzluğuna güvenmek hoşumuza gidiyor. Tüm günahların elbet affedileceğini bilmek, Habil’in ölümünü manasız mı kılıyor?

Sıla'dan Sonra :)

2009-10-26T09:35:00.001+02:00

Uzun süredir arayış içinde olduğum müzik tadını nihayet buldum: Sıla Gençoğlu.

İlk albümünde çok dikkat etmemiştim, hatta pek dinlememiştim. Ancak ikinci albümüyle birlikte hem sesi hem yorumu hem de sözlerin güzelliğiyle şu sıralar müzik listemde tek dinlediğim şarkıcı oldu. Evde, işte, yolda, kısacası heryerde...

Başta, daha önceden Zuhal Olcay için yazdığım türde bir yazı yazmayı düşündüm. Ancak bunun için Sıla’nın müziği ve yorumuyla daha çok dolmam gerektiğine karar verdim. Öte yandan, son dönem gündeme gelen pop müzik şarkıcılarını gördükçe, Sıla’dan başkasına öyle bir kompozisyon hazırlamanın haksızlık olacağını da düşünmeden edemiyorum. Hem onca güzel şarkılar üretip, hem bu kadar güzel bir yoruma sahip olamnın birikimi kuşkusuz ki işine olan saygısından ve sevgisinden ileri geliyor. Yıllar sonra çıkaracağı bir best of albümü için özel bir yazı hazırlarım belki, kim bilir?

Sıla’ dan bahsederken uzun zaman birlikte çalışmış olduğu Doğulu kardeşlerin de payını es geçmek ayıp olacak. Bugün geldiği nokta, insanın kendine örnek aldığı ve bir yola çıkarken birlikte olduğu kişilerin ne denli önemli olduğunun bir göstergesi. Doğulu kardeşlerin daha önce de destek olduğu isimler vardı muhakkak. Gerek karakter gerekse tecrübe bakımından bunu kaldıracak durumda olmayan bu kişilerin bugün edindikleri müzik anlayışı ne yazık ki bambaşka. Popüleriteyi kazanmak ne kadar zorsa, taşımak da bir o kadar zor olsa gerek. Kendine güvenmenin gerekliliği ve bu güveni kullanabilme becerisi bu noktadan sonra devreye giriyor. Sıla’ nın farkı da bundan ileri geliyor.

Müzikten bahsetmeye devam edelim. Sıla’nın yorumu yalnız kendi şarkılarıyla sınırlı değil. Söylediği her şarkıyı insanın iliklerine kadar hissettiren bir hal var üzerinde. Kendini ispatlamış sanatçılardan yıllardır dinlemeye alımış olduğumuz klasik şarkılardaki performansı, ne denli güçlü bir kadın vokal kazandığımızı işaret ediyor. Tavırlarındaki orjinallik bir müzikseverin gözünden kaçmayacak derecede dikkat çekici. Dinledikçe müziğe doyuyor ve keyif alıyorum. Daha ne isteyebilirim ki?

Ve artık son sözler... Şimdilik... Klasik ama içten olacağım: 90’lı yıllardan bugüne oldukça değişen pop müzik anlayışı için umut vaad eden ve dinleyicilerine kalitesini hissettiren Sıla’ ya teşekkür ediyor ve müzikle geçen dopdolu bir yaşam diliyorum.

İyi ki geldin

2009-09-16T23:05:00.001+03:00

Kafam çok bozuk. Bildiğin gibi değil. Laptopu bile kucağıma aldım öyle yazıyorum. Almam ben laptopu kucağıma. Radyasyon yayıyor, o da masum değil.

Parmaklarım uyuşuyor, kıt kıt ediyor bükünce. Boynum tutuluyor geceleri. Meslek bu ama, yapacak bir şey yok. Bu derdi çekmeye geldik.

İstemem diyemiyorum. Ya tatlı ya çikolata ya şeker. Doktorun dedikleri de fayda etmiyor. Gençliğime yazık olacak. Bir yerde durmalı artık.

Kafam çok bozuk.

Terbiyesiz bu insanlar. Kalabalık demiyorlar, ramazandır demiyorlar, akşam vaktidir demiyorlar, birbirlerine giriyorlar. Defolun gidin başka yerde kapışın. Erkeksiniz ya anca diklenirsiniz horozlar gibi. Medeniyet size göre değil. Hiç çabalamayın boşuna. İlkel kalın e mi! Analarınıza kızıyorum ben asıl. Yetiştirememişler sizi. Oğlum oldu diye bi halt ettiklerini sanmışlar, kişiliksiz yaratıklar doğurduklarından habersizler halbuki. Siz yiyin birbirinizi. Otobüste, vapurda, trende, markette, sokakta, evde... Acizliğinizi sesinizle bastırın da ben anlamayayım. Ağız dolusu küfür ediyorum size. Hakediyorsunuz çünkü. Kendinizden tiksindiriyorsunuz, çok umrunuzda değil ama yazayım dedim yine de.

Hizmet sektörü elit kesim için yaratılmış. Orta halli işletmeler kendi paçasını kurtarmaya bakıyor. Müşteri memnuniyeti, müşteri kitlesi edinme gibi kavramlardan ya haberleri yok ya umurlarında değil. Mesleğinde insanlarla yüzyüze olanların insan ilişkileri eğitimi alması gerekli ama nerde... Sanki ben zorla onu oraya bağlamışım da bana hizmet et diyorum. Mesleğin bu senin, işin. Para kazanıyorsan bundan. Hakkını versene. Yapman gerekeni yapsana. Gelen gelir, gelmeyenin keyfi bilir deyip oturmak kolay. Para veriyorum ben, karşılığı bu değil. Meslek ahlakından bihaber iş yapmaya çalışıyorlar. Kafamı çok bozuyorlar.

Sen de burnunu sokma işime. Sınırını bil. Müdehale etme gereksiz yere. Serde aslanlık var ya, pençeler hazır bekliyor. Tetikteyim. Güvenimi sarsma daha fazla. Sabrımı zorlama. Şimdi git kendi işine bak. O kadar. Kafamı bozma benim.

Sen mi geldin? İyi ki geldin. Huzura ihtiyacım vardı ve sevgine. İyi ki geldin. Güç aldım senden, herşeyi geriye attım. Bak şimdi geçti hepsi. Çocuk gibi neşeyle doldu içim. Gözlerimin içi mi parlıyor? Evet seni görünce içim bile parlıyor benim. Gitmesen, hep kalsan. Bütün dünyayla başederim ben. İyi ki geldin...

Yağmurla gelen ilham perileri

2009-09-12T16:28:00.002+03:00

Yağmur yağıyor, seller akıyor
Arap kızı camdan bakıyor…

Zaten ne olduğunu anlamadan geçip giden yazdan sonra, sonbahara gözümü yağmurla açtım.

Etrafı sel su alıp götürürken, evimde olmanın verdiği güven duygusuyla uzunca süre yatağımdan çıkmadım. Miskinlik bu ya; film izlemeli, kitap okumalı, kanepede uyuklamalı…
Annem kahvaltı hazırlamış, kokusu geldi burnuma. Bu lüksü ıskalamamalı Özgü’can, istikamet mutfak!

Hayda! Bunlar değildi anlatacaklarım, nereden çıktılar?
Ters yöne girmişim. Buradan dönüş yapıyorum.

Sonbaharın gelmesiyle terk edilmiş bir sahil kasabasına gittik. Nerede olduğunu söylemeyeceğim. Peşimizden gelip bulamayın bizi diye. Pansiyon sahibi sevimli bir kadın, odamıza yerleştikten sonra çay içmeye davet etti bizi. Zaten çok bi eşya da almadık yanımıza. Birkaç eşofman, mevsimlik uzun kollu penyeler, akşamları üşütmemek için bir hırka ve diş fırçası. Bir de kitap.

Valizimi deşifre ettiğime göre devam edebilirim asıl mevzuya. Odaya eşyaları bıraktığımız gibi Handan Teyze’nin yanına iniyoruz. Handan Teyze; az önce bahsettiğim pansiyon sahibesi. Saçları kömür gibi simsiyah, yüzü ise sanki nur inmiş gibi bembeyaz bir kadın. Üstündeki çiçekli entarisi ile bana çocukluğumda tanıdığım büyük babaanneyi hatırlatıyor. Belki de bu yüzden içim ısınıyor bir anda bu tatlı kadına.

Semaverde öyle bir çay demlemiş ki Handan Teyze, sormayın gitsin. Kokusu sarmış bütün salonu. Eski tip küçük boy çay bardaklarına dolduruyor tavşankanını. Yanında da Selanik gevreği… Gelip oturuyor yamacımıza, sanki uzun süredir ziyaret edilmemiş bir akraba edasında sohbete başlıyor.

Bu kasabada doğmuş büyümüş ve neredeyse buradan hiç ayrılmamış bu yaşına kadar. Hayret ediyorum; bu ufacık kasabada yaşayıp, bunca bilgi bunca görgü nasıl edinilir diye. Sonra sonra kavrıyorum, pansiyonuna gelen misafirler ona kasaba dışındaki dünyalardan hayatlar getiriyor. O ise yalnızca oda gösterip, parasını almıyor misafirlerinden. Onların hayatlarından birer parça alıyor, gönül defterine yazmak için. 10 yıl öncesinin misafirlerini hala sevgiyle anıyor. Belki bu yüzden ihtiyaç duymuyor başka yerlere gitmeye. Her pansiyonerle, başka yerler onun ayağına geliyor bu küçük kasabada.

Yorgunsunuzdur çıkın dinlenin diye ayrılıyor yanımızdan. Saat 7’de akşam yemeğini kaçırmamızı da tembihliyor.

Odaya çıkıp balkona atıyoruz kendimizi. Kocaman bir sedir var, üzerinde minderler… Balkon demirinin kenarında saksılarla süslenmiş. Önümüzde uzanan sonsuz deniz ve bomboş bir sahil… Tek tük kalmış şezlongların bazısına kediler tünemiş. Deniz oldukça dalgalı, uzakta alabora olmamak için çabalayan ufak motorlar görünüyor. Deniz kokusunu içime çekiyorum doyasıya. Gülümsüyoruz. Az önce bahsetmediğim, mini radyoyu getiriyorum, valizden çıkarıp. Güzel bir kanal bulup, sesini duyabileceğimiz kadar açıyorum. Kendimizi bu huzurun kollarına bırakıyoruz.

İlham perileri yağmurla iniyor bazen dünyaya. Burada hala yağmur yağıyor. Özgü kız ise penceresinden bakarken bu hayalleri kuruyor.

Yağmur yağıyor, seller akıyor…

Yazar ne yazar?

2009-08-18T15:27:00.000+03:00

Herhalde her insan merak ediyordur; okuduğu yazıların hangi şartlarda, nelerden etkilenilerek yazıldığını. Yazıyı kaleme alan sadece kendi tecrübelerini, düşüncelerini mi yazıyor, yoksa ertafından gördükleri duydukları doğrultusunda mı yazıyor? Belki ikisi de değil, tamamen hayal ürünü tüm kurgular. Kim bilir okuduklarından çalıyor belki de farketmeden, farkettirmeden.

Bana gelecek olursak... Aslında tüm bunların bir kolajı benim yazdıklarım. Kurduğum uzun cümleler, içinden çıkamadığım anlamların kağıda birer aksi. Anlatmayı ne kadar becerebiliyorsam o kadar aktarabildiğim... Biraz kendimden bir parça katıyorum, biraz otobüste yanıma oturan gazeteci kadından, biraz da uydurduğum hayallerden. Önceki gece okuduğum bir cümleyi seviyorum bazen. Not etmişsem bir kenara, düşünüyorum kim neden nasıl yazmış diye.

Uzakta tanımadığım bir adam ya da kadın, belki bilgisayarının başında, belki ufak bir not defterine yazmış. Karalamış beğenmediği yerleri. Yerine yenilerini yazmış. Yazarken saat kaçtı acaba? Yağmur yağıyordu belki de. Müzik dinliyordur kimisi. Kahve içen de vardır muhakkak. Bir yerlede birileri yazıyor, karalıyor durmadan. Bir beklentisi olmadan, içinden geldiğince oynuyor kelimelerle. Kimi zaman kelimeler oynuyor yazanla, dalga geçercesine.

Bazen yarım kalır yazılar, sonu gelmez bir türlü. Bekletmek gerekir bir süre. Günler, aylar geçer üsünden tekrar açılır eski sayfalar. Zamanı dolmuşsa dökülür yazının eksik kalanları. Öyle an olur ki bir sinirle yırtar atarsın çöpe sayfalarcasını. Pişman da olsan, kimi yazılar atılmak için yazılmıştır. Onların da kaderi vardır, yok olacağı günü saklayan. Ölümü beklercesine, bilmeden bekler yazılar da kaybolacağı günü. Yazanın bile elinde değildir bu günü belirlemek çok zaman.

Unutulanlar ise an can sıkanları benim gözümde. Aklımda kurguladığım bir yazı, o an not edemediğim için uçup gider gündelik telaşlarda. Kaybedersin hikayeni, bir eşyanı kaybetmiş gibi gelir o an. Başka bir şey bulayım da yazayım istersin. Sanki aklın durur o an. Bir cümle bile yazamazsın. İlham perisini beklersin, gelip kulağına üflesin diye. Onun da kesin senden önemli işleri vardır. Bekledin mi gelmez öyle. Nazlıdır da kimi zaman. Sancılıdır. Konuyu söyler, gerisi gelmez bir türlü. Böylece başlamadan biter kimi yazılar, doğmamış bebekler gibi.

Bu yüzden merak ederim okuduğum satırları kim ne şekilde yazdı diye. Kendini mi anlattı bir başkasını mı önemini kaybeder o an. Hangi koşullarda yazıldığıdır merakımı cezbeden. Görmek isterim bir yerlerde, bir şehirde gündüz ya da gece kağıda akan cümlelerin doğuş anını....

Bir Parça Zaman

2009-08-03T16:20:00.001+03:00

Hayal kuramadığım zamanlar oluyor bazen. Yorgunluktan olsa gerek. Öyle ki; güzel şeyler düşüneyim isterken kafamdan abuk şeyler geçerken buluyorum kendimi. Hani öyle dişe dokunur şeyler de değil düşündüklerim; eften püften, gelir geçer, gündelik şeyler. Kaybolmuş gibi hissediyor insan böyle zamanlarda. Belki de ben öyle hissediyorumdur, bilmiyorum. Bir şekilde kurtulmalı bu düşünceler bulutundan...

Müzik dinliyeyim diyorum, bir de bakıyorum müzik kendi kendini dinler olmuş. Şarkılar çalıyor ama akıl başka yerlerde. Ne yapsam ne etsem derken, hadi biraz eşlik edeyim diyorum. Sezen Aksu söylüyor, ben mırıldanıyorum...

“Gel uçurtma bayramları var
Haydi sevin de gel
Ölümsüz özgür çocukluğuna
Yeniden yol ver

Haydi koş haydi gel
Bir avuç sevinç al annenden
Bana da biraz ver
Öylesine öylesine yalnızız ki...”

Sanki çocukluğuma dönsem daha kolay hayal kuracağım, daha gerçekçi olacak hepsi, daha inanası. Bir uçurtma kadar hür olacak hayallerim de. İnanacağım belki de. Koşup anneme anlatacağım, hevesle soluk soluğa. Elleriyle saçımı okşayacak, gülümserken yüzüme. Aklından neler geçiyor olacak, ben bilmeyeceğim. Belki o da benle hayaller kuracak, çocuk zamanımdan bir parçaya ortak olacak. Hayallerime inandığını düşünüp, sevineceğim gözlerine bakarken. Ve sarılıp öpeceğim pamuk yanaklarından. Evimiz gibi kokan saçlarını koklayacağım usulca. Sonra...

Sonra şarkı bitiyor yine. Dönüyorum dünyaya. Annesinden bir avuç sevinç almış çocuğun coşkusunu duyuyorum içimde. Gözlerim nemlenmiş... Burnuma kokusu geliyor inceden. Yine kanatlarına sığınıyorum biraz ürkek... Öylesine yalnız değilim, değiliz, biliyorum...

Kalbim Hatıra

2009-07-27T16:07:00.002+03:00

On yıl öncesinden kalmış bir kalem midir, yoksa “Al, bu kalem sende kalsın hatıram olarak” dediği anın hala gözlerinin önünden gitmemesi midir hatırayı anlamlı yapan?
Biriktirdiklerimiz yalnızca birer aracı belki de bizi hatıralara bağlayan...

Kutular dolusu saklanmışlıklar biriktir. Öyle biriktir ki; unut nereye koyduğunu, ne zaman koyduğunu. En diplerde kalsın, sen kendi kalabalığınla boğuşurken. Gerçekten hatıra saklamak mı yoksa koleksiyonculuk mu yaptığın, anla o zaman. Bir çekmeceyi karıştırırken ansızın eline gelmesiyle anımsamak mıdır hatıralar yoksa tesadüflere gerek duymadan anıları içinde yaşatabilmek midir, bir düşün.

Deniz kabukları topla istersen, istersen şeker kağıtları biriktir. Birlikte yaptığın için değerli hepsi, çıkarma aklından. Saklamak değil, sahip çıkmaktır hatıraların cansuyu. Dilediğini yaşat, dilediğini göm karanlıklara.

Boynuna sardığın atkının hatırasını taşımıyorsan içinde, sal gitsin rüzgara. Bakma bile ardından. Hakkettiği değeri ver yaşanmışlıklarına, biriktirdiğin iyi-kötü zamanlarına. Sen bile haketmiyorsun belki ama hatıraların bağımsızdır çok zaman. Saygı duy onlara. En az iki kişiliktir özünde.

Böyle emirler verilmez değil mi kalbindeki hatıralara? Denesene sen de yok etmeyi bile bile. Olmadı değil mi? Rahat bırak biraz onları. Dedim ya; saygı göster biraz!

Hadi şimdi yak fotoğrafları, yazıları, kalemleri kağıtları... Biriktirdiğin herşeyi yak işte!

Geriye kalan her ne varsa, sensindir.

Bin Muhteşem Güneş

2009-07-07T01:55:00.002+03:00

Khaled Hosseini. Uçurtma Avcısı’ nın yazarının yeni kitabı; Bin Muhteşem Güneş

Adı 17. yüzyıl Pers Şairi Saib-i Tebrizi’ nin bir şiirinden alıntı olan bu kitabı okumaya büyük beklentilerle başlamamıştım. İlk romanı Uçurtma Avcısı’yla oldukça yankı uyandıran yazar hakkında tek bilgim bundan ibaretti ve birçok yazarda olduğu gibi diğer kitaplarının gölgesinde kalan bir roman olabileceğini düşünmüştüm. Çok yanılmışım!

Bir kitabı okumadan önce cildini ve özellikle arka kapağını inceleyenlerdenim. Bu bir kitap için tabi ki ölçüt değil, ancak pazarlama için oldukça etkili bir alan. 1965 – 2003 yılları arasında Afganistan’ da yaşayan iki kadının öyküsü anlatan bu romandan bahsetmeden önce kitabın arka kapağında yazan bir cümleyi aktarmak istiyorum.

“Nereye giderseniz gidin, ülkeniz peşinizden gelir. Artık siz orada yaşamasanız da o içinizde yaşar. Afganistan’ ın Khaled Hosseini’ de yaşadığı gibi…”

Memleket özlemi çekmemiş olan biri için pek de anlam taşımayan bu cümleler, başta benim için de sıradan cümlelerdi. Ta ki kitabı bitirip son sayfasını çevirdiğimde ülkemi ve Afganistan’ da yaşayan kadınları düşündüğümde anlamlandı. Kadın hayat bulmadan; yaşamadan ve üretmeden bir ülke, ülke olmuyordu. Neden mi böyle düşündüm?

Ellerinden kimlikleri alınan iki kadının öyküsü, Bin Muhteşem Güneş.

Meryem ve Leyla apayrı dünyalarda büyümüş iki çocuk-kadın. Çok küçük yaşta bambaşka sebepler nedeniyle evlendirilmişler. O bizim bildiğimiz Ünzile hikâyesi akla geliyor, ancak çok daha farklı, çok daha hazin ve çok daha acı dolu.
Burka’ larnın ardından dünyaya bakan, sokağa erkeksiz çıkamayan, seyahat edemeyen, söz hakkı olmayan kadınlar. En ufak bir iftira karşısında dahi dayak yiyip, işkence gören kadınlar. Büyük güçlerin kuklası olmuş sözde liderlerin onlara bahşettiği tüm yasaklara rağmen hayatta kalmayı başaran, güçlü kadınlar. Üstlerine bombalar yağarken bile umutlarını kaybetmeyen, siyahlar ardına, kapılar ardına saklanmış savaşçı kadınlar. Ülkeleri için var olmaları gerektiğini öğrenmiş, doğacak Bin Muhteşem Güneşi bekleyen kadınlar. İslam’ ı vahşet ve yasaklar olarak kendince yorumlayıp törelerle ülke yönetenlere gücü yetmese de kalplerindeki inanca güvenen bu iki kadın; asıl gücün bilekten değil, yürekten geldiğinin kanıtı.

Kendime sormadan edemedim, elimdeki tüm bu hakların ve fırsatların gerçekten farkında mıyım diye. Bu ülke kadın başbakan çıkarmış bir ülke – mevzu, ne kadar doğru ne kadar yanlış yönetmiş olduğu değil –. Kadın profesörler, pilotlar yetiştirmiş bir ülke benim ülkem. Sanayici ve iş adamlarının dernek başkanlığını bir kadın yürütüyor bugün. Bu liste daha uzar gider. Her alana bir kadın eli değmiş ve belli ki çok şeyler değişmiş. Öte yandan madalyonun diğer yüzüne bakmaya cesaretim var mı bilemiyorum.

Hala okula gönderilmeyen kız çocukları olduğu için kampanyalar düzenleniyor. Ulaşılabilenler şanslı bir kesim, ancak ulaşılamayan yüzlercesi var. Nüfusa kaydı olmayan kızlarımız var. Az çok eğitim almış ancak evde oturan genç kızlarımız var. En verimli en güçlü zamanlarını çeyiz hazırlamakla geçiren bu kızlar, yarın anne olduklarında çocuklarını eğitecek olan ilk öğretmenler olacaklar. İlkokul öğretmenimin söylediği sözler hala kulağımda: “Eğitim evde başlar.” Ve ilk öğretmen annedir.

Öte yanda elinin altında her türlü fırsatı olan bir nesil var. Aynı zamanda bu fırsatları boşa harcaması öğretilen bir nesil bu. Günlerini internet kaferlerde, nasıl kazıldığından bihaber oldukları parayı barlarda, eğlencelerde har vurup harman savuran bir nesil. Ellerindeki hakların nasıl elde edildiği hakkında pek de fikirleri olmayan, dolayısıyla bunun kıymetini pek de anlamayan… Düşünmeden edemiyorum.

Belki de tüm sıkıntılar burada başlıyor. Uğrunda savaş verilmeden elde edilmiş olan hakların kıymeti de az oluyor. Belki kısıtlamalar değer katıyor kaybedilen hürriyete. Elindekine sahip çıkmak için önce hak etmek mi gerekiyor?

Bu güzel ülkenin kadınlarının en az Meryem ve Leyla kadar yürekli mi olması gerekiyor?

Uzun uzun

2009-06-30T21:51:00.000+03:00

Uzun uzun yazmak istiyorum. Hep kısa yazarım, kısa keserim anlatacaklarımı. Bilmiyorum ne kadar sürecek ama uzun yazmak istiyorum bu sefer. Herkesten, her şeyden birer parça katacağım bir yazı istiyorum.

Hayatımın geri dönüşü olmayan birçok değişime girdiği ve gireceği günler yaşıyorum. Teyze olacağım, en hararetli gündemim şimdilik bu. Bir yeğenim olacak, adı Deren. Şimdiden çok seviyorum onu, henüz yüzünü bile görmedim. Ablamın canı olacak, kanı olacak. Sevgimin çoğu, bu sebepten… İlk göz ağrım olacak. İlk tecrübelerim olacak bir bebek hakkında. Heyecanlıyım bu yüzden. Nasıl ailenin deli kızıysam, Deren’in de deli teyzesi olacağım. Onun için bir pencere olacağım, hep güzel şeyler görmesini sağlayacak. Sıkıldığında ve üzüldüğünde çiçekli bahçelere açılan bir pencere, mavi gökyüzünden güneşi sızdıran bir pencere… Yaptıklarımla değil belki ama dostluğumla örnek olacağım ona. Güzel hayaller kuruyorum bu yepyeni hayat için. İyi dilekler diliyorum yaratandan, onu bize veren yüce kudretten. Bu yazı, o büyüyüp de bunları anlayacak yaşa gelinceye kadar bir yerlerde kayıtlı kalır mı bilmiyorum. Okumasını isterim, okumasa da zaten bilecek, hissedecek tüm bu duygularımı. O yüzden dert de etmiyorum çok fazla.

Diğer yandan, başka bir dönüşüm - belli ki daha etkili bir dönüşüm - duygusal yaşantımda vuku bulmakta. Konuşmaya, anlatmaya kıyamadığım kadar özel. Ama bu sefer biraz daha açık olacağım. Uzun zamanlardan sonra çıkagelen, hayatın bir armağanı bana. Tam olarak böyle anlatabilirim sanırım. Yanılgıların, kırıklıkların ve kabullenilen yenilgilerin ardından sınanan kalbimi ve kişiliğimi korumuş olmamın bir armağanı. İnancımı ve benliğimi kaybetmemiş olmanın bir aynası. Mutluluğu hak etmenin ta kendisi... Tüm yaşanmışlıklarda, fark etmeden birbirine doğru yürümüş iki insanın aşkı bu. Yumuşacık, sıcacık bir duygu… Evim gibi, yuvam gibi… Kimi zamansa enerji dolu, coşku dolu… Yaşam gibi… Kısacık zamanda benliğimi saran bu koca yürekli adama bir kez daha söylemek istiyorum: Seni seviyorum!

Özel yaşamımda bunlar olurken, hayat da akıyor diğer yanda. Okul bitiyor, iş bulma derdi sarıyor. İnternetin nimetlerinden faydalanıp başvurular yapıyorum onlarca yere, dişe dokunur bir sonuç çıkmadı henüz. Herkes acele etmemi, bu günlerimin tadını çıkarmamı söylüyor. Haklılar belki de… Evde oturmak her ne kadar sıksa da insanı, iş hayatının koşturmacası bundan daha kolay olmayacak. Bir yerden başlamak gerekiyor yine de. Hayat kolay değil, gelecek için şimdiden zamanı değerlendirmek gerekiyor. Verimli zamanları verimli değerlendirmek gerekiyor. Çok klişe geliyor kulağıma bu yazdıklarım. Her an duyulan cümleler, doğruluk payı yüksek ama bir o kadar da sıkıcı cümleler. Yine de evde temizlik yapmakla geçmiyor günler =)

Bu düşünceler arasında, ev taşıma işi ayrı bir konu. Aylardır ev arıyoruz ama bütçemize ve istediğimiz kriterlere göre ev bulmak zor. Hadi evi bulduk sayılır, bir de taşıması var onca eşyayı. Öyle zor geliyor ki gözüme, bir gece uyuyayım sabah uyandığımda ekim ayına geçmiş olalım ve tüm bu tantana bitmiş olsun istiyorum. Çok şey istiyorum farkındayım ama insanoğlu işte; beklentileri yüksek tutmakta epey gelişmiş yaratıklarız vesselam. (Ne cümle kurdum yahu =) )

Epey oldu sanrım. Altıncı paragrafa geçtiğime göre kendi yazı çıtamı epey aşmışım. Tüm bunlar benden başka bilmiyorum kaç kişiyi ilgilendirir. 3, 5, belki 8… 10dan fazla değildir herhalde. Yine de yazıyorum işte. Aylar sonra okuduğumda, neler düşündüğümü hatırlamak adına…

Geldi mi üst üste gelir

2009-06-28T18:18:00.000+03:00

Geldi mi üst üste geliyor. Kırk çarşamba bir araya geliyor, tabir-i caizse… Nefes almaya hali kalmıyor insanın. Hepsi birden geliyor. Durmak bilmeden.

Ödevler üst üsteyken, sınavlar yığılıyor peşi sıra. Tam bitti derken, sonuçları bekleniyor. Haydi, iş arayalım şimdi, bir ucundan başlayalım hayata.

Orayı ara, burayı ara. CV gönder, cevap bekle. Bitmiyor, bitmiyor...
Daha yeni başladı her şey. Ne de çabuk yoruldun?

Aile ilgi istiyor, sorumluluklar artıyor gün geçtikçe. Çok şükür yalnız değilsin bu hayatta. Bu kalabalık da bazen üst üste geliyor. Herkes bir ucundan tutmuş, kendine çekiyor. Ben olmasam duracak sanki işler. Zaten tüm işler üst üste geliyor.

Yetmezmiş gibi yolculuklar görünüyor. Falda değil, hemen yarın sabaha. Bu yazı yayınlandığında, ben Ankara’da olacağım. Üst üste gelmiş bambaşka çarşambalarla baş ediyor olacağım. Bir düğünde gelinle damadı kutlarken, aklımda döndüğümde yapacaklarımı düşünüyor olacağım belki de.

Bir geldi mi durmuyor ki zaten. Hep birden geliyor. Hasret orduları da kapıda, en güçsüz askeri özlemek… Maşuk da yolcu, başka yöne... Kalbin bi yanı zaten buruk. Yol bitmez geliyor işte o zaman. Dayanmak mecbur, sabretmek mecbur…

Daha da gelecekler var bekleyen, yazmaya takatimin kalmadığı. Bekliyorum hepsini bir bir, onlar hep bir gelse de…